Twijgen

In het Amsterdamse Westerpark liepen vrouwen zo dun dat de gemiddeld uitgehongerde Afrikaan er zijn kommetje rijst voor zou afstaan. De haast doorzichtige twijgen met naar de grond wijzende schouderbladen bleken duur betaalde modellen te zijn. Ze staken nauwelijks af tegen de dunne, vale boompjes die het park in de zomer sieren met hun groen maar in de winter een troosteloze aanblik geven. Door de glazen ruiten van de uit de grond gestampte partytenten spatte de decadentie in mijn gezicht uiteen en viel als stukjes puin en gruis op het grijze beton. Voor mijn voeten lag de kapitalistische droom in scherven. Alleen de heren en dames met champagne en kaviaar achter het koele glas wisten nog van niets.

Een historische kans

Er zijn momenten in de geschiedenis waarop men nog weet wat hij deed en waar hij was. De moord op Fortuyn, elf september. Meestal komen dit soort gebeurtenissen onaangekondigd. Twintig januari heeft zich een nieuw baken in de geschiedenis aangediend met de inauguratie van Barack Obama. Terwijl ik daar naar zat te kijken besefte ik me dat ik een historische kans had laten liggen. Ik had op de top van de Mount Everest moeten staan! Of precies op dat moment een bungeejump moeten maken. Ik realiseerde me dat men zou kunnen vragen waar ik was toen Obama werd beëdigd. Thuis dus. Ik at boontjes, sperzieboontjes, en hoopte vurig dat niemand mij ooit zou vragen wat ik deed op twintig januari 2009.