Vanochtend had ik zo’n moment. Er liep op perron 1 een man met een heuse Henk Mouwe snor. Nu is Henk Mouwe ook al een tijdje uit mijn straatbeeld verdwenen en met hem verdween zijn volle borstelige snor. Het is een typische jaren tachtig snor. Hip in de eigthies maar al over z’n hoogtepunt in de jaren negentig.
De meneer vanochtend op het station blies de snor weer nieuw leven in door fier en monter, de snor parmantig vooruit gestoken, over het perron te lopen. Het is slechts een van de vele comebacks uit de jaren tachtig. Ik kijk alvast uit naar de eerste Simca die ik weer zie rijden.