Brussel Zuid, aangenaam!

De Thalys. Dat is de razendsnelle trein die je in 3 uur en 18 minuten van Amsterdam naar Parijs brengt. Je zoeft langs snelwegen met een snelheid van 300 kilometer per uur waardoor de gepasseerde auto's lijken stil te staan. Tijd om het glooiende landschap van Noord-Frankrijk te aanschouwen heb je amper want van Brussel naar Parijs is het nog maar een uur en 22 minuten. Met de Amsterdamse grachten nog vers in je gedachten doemt de Sacre Coeur al weer voor je op. Van de ene wereldstad naar de andere in minder dan drie en een half uur!

In theorie.

De praktijk leert dat het zelden gaat zoals het hierboven beschreven is. Inmiddels begin ik een ervaringsdeskundige te worden op het gebied van het reizen met de Thalys. Of Taaaliss zoals de mensen van de Thalys de naam van de trein uitspreken. Gisteren kon er een nieuw hoofdstuk aan het drama worden toegevoegd. Toen ik op Amsterdam CS arriveerde, flink op tijd want je wil de Taaaliss niet missen, ving ik nog net in het Frans op dat mijn trein niet zou rijden. Het alternatief was de trein naar Brussel Zuid om daar vervolgens over te stappen op de trein naar Parijs. Dankzij het feit dat ik belachelijk vroeg op Amsterdam CS was en doordat ik de Franse taal redelijk machtig ben begreep ik dat ik de trein naar Brussel Zuid nog net kon halen. Met moeite. En een zware rugzak. En mensen die dan niet uit de weg gaan noch doorlopen als ze op de linkerhelft van de roltrap staan.
Vlak voor het sluiten van de deuren sprong ik de trein naar Brussel Zuid in. Op het moment dat de conducteur passeerde vroeg ik hem waarom de Thalys niet reed en wat het alternatief in Brussel Zuid zou zijn. Op het moment dat hij antwoord wilde geven klonk er een stem door de intercom die in vier talen uitlegde waar we allemaal zouden stoppen. Den Haak Ollans Spor, Dordrekt, Rossendaal. De conducteur keek mij niet aan. Hij keek naar de speaker van waaruit de stem kwam. Toen de stem klaar was en ik een antwoord verwachtte mompelde de conducteur iets en beende vervolgens naar de volgende wagon.

Brussel Zuid was het eindpunt van de trein. Rare naam voor dit station; Brussel Zuid. Een betere naam zou zijn Brussel Tochtgat of Brussel Op Dit Station Wil Ik Nog Niet Dood Gevonden Worden of desnoods Brussel Als We Hier Maar Geen Vertraging Hebben Anders Spring Ik Voor Een Trein Naar Halle Of Oostende.
Het enige verschil tussen Brussel Zuid en een bunker uit de Eerste Wereldoorlog is dat er een trein doorheen rijdt.
Na 25 minuten kwam er een Thalys het asgrauwe station binnenrollen. Het deed nog het meest denken aan een ontsnappingspoging uit de bunker diep onder Brussel. De Thalys was letterlijk het licht aan het einde van de tunnel. Opgelucht stapten we in. Weg uit het donkere Brussel Zuid en op naar de stad van het licht.