Haïti

Gisteren riep 's lands populistische moraalridder, Albert Verlinde, al op om kritisch na te denken over het al dan niet doneren op giro 555 voor de slachtoffers van de aardbeving in Haïti.
Vandaag blijkt uit een enquête van Een Vandaag dat veel meer Nederlanders twijfelen over hun donatie aan de Samenwerkende Hulporganisaties.
Een veelgehoord argument is dat er teveel geld 'aan de strijkstok' zou blijven hangen. Een ander argument is dat de top van deze organisaties teveel zou verdienen.
Pas als men zeker weet dat het geld terecht komt in het rampgebied wil men storten.
Ik zou het willen omdraaien. Als je bang bent dat de helft van het geld niet aankomt, stort dan het dubbele.
We leven immers nog steeds in een van de rijkste landen ter wereld. Als er van de twintig Euro die je overmaakt tien Euro terecht komen op het armste land van ons halfrond kan dat het verschil maken. Als de huizen zijn herbouwd en de doden zijn begraven beginnen we wel eens over salarissen van de topmensen binnen de verschillende organisaties te spreken. En daarna misschien ook eens over het salaris van Albert Verlinde die met zijn jaarinkomen waarschijnlijk een hele straat in Port-au-Prince kan laten bouwen.
Ik ben het overigens wel met Albert Verlinde eens als hij het heeft over kritisch nadenken. Maar ik zou willen adviseren om gewoon geld over te maken op giro 555 om vervolgens heel kritisch na te denken of je vanavond RTL Boulevard aanzet.

Sssneeuw

Martin Brozius leeft!

Martin Brozius leeft. Dit in tegenstelling tot eerdere berichten over zijn overlijden in maart 2009. Hij leeft dus. En hoe! Sinds hij uit de schijnwerpers is gestapt speelt hij de rol van zijn leven in Brasserie Au Rond Point tegenover de beroemde Parijse begraafplaats Père Lachaise.
Martin speelt hier op uiterst overtuigende wijze de rol van een zeldzaam chagrijnige ober die met een door de drank gehavend gelaat de toeristen toeblaft. Met een zwierige zwaai worden de drankjes op tafel gekwakt. Niet het bestelde drankje maar iets anders natuurlijk. Geen probleem voor Martin. Als je er op een vriendelijke manier iets van zegt wordt het zojuist neergeworpen kopje hete chocola met een nukkige blik weer op het asgrauwe dienblad gezet en komt Martin even later met het bestelde flesje cola dat hij met niet minder enthousiasme voor je op tafel pleurt.
Hij lijkt te figureren in een episode van Fawlty Towers ware het niet dat deze serie bol stond van de comedy. Bij Martin is de comedy ver te zoeken. Zijn laatste glimlach brak waarschijnlijk decennia geleden door zijn vlassige snor.
Terwijl ik de brasserie uitliep keek ik Martin nog even aan. Mijn blik viel op zijn ooit zwarte broek die nu vol zat met dubieuze witte en lichtgrijze sporen. Ik wandelde de straat op en stak over om de begraafplaats te bezoeken en vroeg me af hoe lang deze eeuwigheid voor Martin nog zou moeten duren.